skip to Main Content

Otwarcie VI. Bystrzańskiego Festiwalu Filmowego “Promyk kina” – “Inny wymiar – kino Sci-Fi”

To właśnie wczoraj (17 września) odbyło się uroczyste Otwarcie VI. Bystrzańskiego Festiwalu Filmowego “Promyk kina” – “INNY WYMIAR – KINO SCI-FI”!
Dziękujemy Wójtowi Gminy Wilkowice Panu Januszowi Zemankowi za przemowę oraz symboliczne przecięcie wstęgi.
Wczorajsze otwarcie uatrakcyjnił nam występ naszego wyjątkowego gościa – Pana Filipa Presseisena, który zagrał na pianinie do niemego filmu “Metropolis”.
Po seansie nasz kierownik artystyczny – Pan Paweł Duda przeprowadził krótką rozmowę z naszym gościem.
Dziękujemy wszystkim przybyłym na wczorajszą uroczystość! Dziękujemy również naszej młodzieży, która zaangażowała się organizację tego wydarzenia.

DKF – “Co przyniesie jutro”

31.08.2021 o godz. 19:00 – DKF: “Co przyniesie jutro” w reż. William Nicholson, dramat / romans, 2019 r.

„Co przyniesie jutro” – to historia pewnej pary. Grace i Edward mieszkają razem już od 30 lat. Małżeństwo zdaje sobie sprawę z tego, że łącząca ich niegdyś pasja już dawno wygasła. Jednak kierują się dobrem rodziny i stawiają szczęście syna – na pierwszym miejscu. Nadchodzi moment, kiedy Edward zatrzymuje się stwierdzając, że nie chce w ten sposób dłużej funkcjonować. Docenia swoja żonę lecz jej nie kocha. Jedynym wyjściem jest rozwód i całkowita zmiana dotychczasowego bytu.

 

Seans DKF 13 Kwiecień - Dom, Który Zbudował Jack

DKF – “Dom, który zbudował Jack”

17.08.2021 o godz. 19:00 – DKF – “Dom, który zbudował Jack” w reż. Lars von Trier, dramat, 2018 r.

 Opis filmu:

„Dom, który zbudował Jack” to podszyte czarnym humorem, długo oczekiwane dzieło Larsa von Triera, reżysera „Nimfomanki”, „Antychrysta” i „Melancholii”. W rolach głównych Matt Dillon, Uma Thurman, Riley Keough oraz Bruno Ganz.
Tytułowy Jack to nowa postać w popkulturowym klanie psychopatów, obok Kuby Rozpruwacza, Dextera czy Hannibala Lectera. Mistrz światowego kina pokazuje kilkanaście lat z życia seryjnego mordercy, piekielnie inteligentnego perfekcjonisty, pełnego sprzeczności, słabości i drobnych natręctw. Jack jest estetą, wielbicielem malarstwa, architektury, poezji i wycieczek na łono natury. Zabójca patrzy na swoje zbrodnie jak na mroczne dzieła sztuki. Jaki kształt nada swojej zbrodni doskonałej?
Trier nakręcił wiele filmów o dobrych kobietach („Przełamując fale”, „Tańcząc w ciemnościach”). Tym razem postanowił opowiedzieć o złym mężczyźnie, sięgając po motywy z malarstwa Francisa Bacona, poezję Williama Blake’a i muzykę wybitnego pianisty Glenna Goulda. Poprzez postać mrocznego estety Lars von Trier obśmiewa społeczną hipokryzję i demaskuje mechanizmy politycznej poprawności. „Dom, który zbudował Jack” to prowokacyjne, śmiałe, pełne wizualnych pomysłów kino poszukujące odpowiedzi na pytanie o naturę dobra i zła.

Twórcy filmu i obsada:

Reżyseria i scenariusz – Lars von Trier
Zdjęcia – Manuel Alberto Claro
Kostiumy – Manon Rasmussen
Scenografia – Simone Grau Roney
Montaż – Molly Malene Stensgaard
Producent – Louise Vesth
Produkcja :
Zentropa Entertainments
Centre National du Cinéma et de l’Image
Copenhagen Film Fund
Eurimages
Film i Väst
Film und Medien Stiftung NRW
Nordisk Film- & TV-Fond

W rolach głównych:
Matt Dillon –  Jack
Bruno Ganz  – Verge
Uma Thurman – Kobieta 1
Siobhan Fallon Hogan – Kobieta 2
Sofie Gråbøl – Kobieta 3
Riley Keough –  Simple
Jeremy Davies – Al

DKF – “La Gomera”

20.07.2021 o godz. 19:00 – “La Gomera” w reż. Corneliu Porumboiu

Nieprzewidywalna, rozpędzona, stale zmieniająca gatunkowe przebrania „La Gomera” kluczy i myli scenariuszowe tropy, niczym wyjątkowo sprytny zbieg. Kryminalna komedia w reżyserii Corneliu Porumboiu zaskakuje pomysłowością, bawi absurdalnym humorem, a przede wszystkim dowodzi, że każdy, kto traktuje siebie śmiertelnie poważnie, jest po prostu śmieszny.

Mistrz rumuńskiej Nowej Fali zabiera nas więc na wakacje od powagi, i to nie byle gdzie, bo na Gomerę, jedną z Wysp Kanaryjskich. To tu przypływa skorumpowany, ponury gliniarz z Bukaresztu (Vlad Ivanov), by nauczyć się sekretnego lokalnego języka gwizdów, el silbo. Dzięki niemu Cristi może dogadywać się z mafią i planować porwanie, gwiżdżąc na policyjne podsłuchy. Nauczycielami Rumuna zostają tutejszy gangster i tajemnicza, ciemnowłosa femme fatale (Catrinel Marlon), której nie mogło zabraknąć w opowieści mistrzowsko doprawiającej mieszankę kryminału, komedii, heist movie i westernu garścią błyskotliwych nawiązań do filmów noir. Zresztą to właśnie kobiety pociągają za sznurki tej nietypowej opowieści o policjantach i złodziejach.

„La Gomera” sprytnie buduje komedię o cynicznym policjancie uwikłanym w podwójną (czy tylko?) grę, używając do tego licznych nawiązań. A przy tym kojarzący się z serią „Ocean’s”, brawurowo żonglujący cytatami z arcydzieł Hitchcocka, Hawksa i Forda; odsyłający do „Gildy” z Ritą Hayworth, ale i słynnych obrazów Edwarda Hoppera; film Porumboiu jest pochwałą własnego języka. Takiego, którym można opowiadać o świecie bez uciekania się do klisz, i w którym humor obnaża dętą powagę wszelkich struktur i instytucji – czy będzie to przywiązana do rytuałów mafia, uzależniona od biurokracji policja, czy ślepo powielające gatunkowe przykazania Hollywood.

 

DKF – “Szarlatan”

06.07.2021 o godz. 19:00 – “Szarlatan” w reż. Agnieszka Holland.

Najważniejsza polska reżyserka i zarazem jedna z najwybitniejszych autorek światowego kina powraca z opartym na faktach, zrealizowanym z rozmachem “Szarlatanem”. Film Agnieszki Holland to znakomita, nieszablonowa i niesłychanie zmysłowa opowieść o mężczyźnie, który zapragnął okiełznać naturę. Mikolasek, i jego zdumiewający dar przenikania do ludzkiego wnętrza sprawiają, że do jego kliniki ciągną tysiące potrzebujących. Ale ten dar ma także swoją ciemną stronę. Przywołując legendarną postać czeskiego zielarza, reżyserka wydobywa na światło dzienne jego tajemnice, emocje i pragnienia, na które jedynym lekarstwem jest fanatyczne oddanie pracy. Tworząc fascynującą, pełną sprzeczności postać uzdrowiciela, Agnieszka Holland ucieka od odpowiedzi na pytanie, czy był ludowym lekarzem czy zwykłym oszustem. Prawda, która ją interesuje, dotyczy naszej wiary w cuda, tęsknoty za autorytetem, pragnienia, by żyć w zgodzie z naturą – także naszą własną.

„Szarlatan” to film klasyczny, ale wspaniale niejednoznaczny. (…) To nie jest wykład wygłaszany ex cathedra, lecz raczej pełen pokory zapis intelektualnych i moralnych dylematów uważnej obserwatorki XX w. Opowieść o złożoności ludzkiej psychiki, o mechanizmach, których nigdy do końca nie zrozumiemy.

DKF – “Milczenie”

15.06.2021 o godz. 19:00 – “Milczenie” w reż. Martina Scorsese.

Inspirowany autentycznymi wydarzeniami i zrealizowany z niezwykłym rozmachem najnowszy film twórcy „Wilka z Wall Street”, „Infiltracji” i „Chłopców z ferajny”. Przez trzydzieści lat wybitny reżyser Martin Scorsese przygotowywał adaptację od dawna go fascynującej, słynnej powieści Shūsaku Endō. Trzydzieści lat po „Misji” powstało kolejne filmowe arcydzieło ukazujące ludzi żyjących w czasach wielkich napięć i konfliktów religijnych. W rolach głównych Andrew Garfield („Przełęcz ocalonych”), Adam Driver („Paterson”, „Gwiezdne wojny: Przebudzenie mocy”) oraz Liam Neeson („Uprowadzona”).

XVII wiek. Dwóch młodych jezuitów pokonuje tysiące kilometrów, aby potajemnie przedostać się do Japonii, gdzie toczy się bezwzględna walka z chrześcijaństwem. Misjonarze poszukują swojego nauczyciela – słynącego z odwagi kapłana, o którym krążą plotki, że wyrzekł się wiary katolickiej i został buddyjskim mnichem. To, czego doświadczą, wystawi ich umiejętności przetrwania, a także wszystko, w co wierzą, na najcięższą próbę.

„Milczenie” to najmocniejszy, a jednocześnie najbardziej osobisty film w karierze Martina Scorsese. Amerykański twórca poszukuje odpowiedzi dotyczących istoty i sensu religii, a także wierności swoim przekonaniom w świecie, w którym płaci się za nią najwyższą cenę.

Yuli - Plakat Filmowy

DKF – “Yuli”

22.06.2021 o godz. 19:00 – DKF – “Yuli” w reż. Icíar Bollaín, biograficzny / dramat, 2018 r.

Opis filmu:

Nominowana do pięciu „hiszpańskich Oscarów” ekranizacja bestsellerowej autobiografii Carlosa Acosty z samym tancerzem w roli głównej.
Tytułowy Yuli to przydomek, który nadaje Carlosowi Acoście jego ojciec Pedro. Od najmłodszych lat Yuli ucieka od wszelkiej dyscypliny i edukacji; życia uczy się głównie na ulicach zaniedbanej dzielnicy w Hawanie. Jednak Pedro wie, że jego syn ma wrodzony talent i zmusza go do udziału w zajęciach tanecznych. Wbrew swojej woli i mimo początkowej niesubordynacji, Yuli zachwyca się światem tańca. Wkrótce zaczyna tworzyć własną legendę, jako jeden z najlepszych tancerzy swojego pokolenia. Przełamuje tabu, stając się pierwszym czarnym odtwórcą roli Romea w prestiżowym Royal Opera House w Londynie, gdzie przez 17 lat buduje swoją niezwykłą karierę jako główny tancerz.

Twórcy filmu:

Reżyseria: Iciar Bollain
Scenariusz: Paul Laverty
Zdjęcia: Alex Catalán
Montaż: Nacho Ruiz Capillas
Muzyka: Alberto Iglesias
Scenografia: Laia Colet
Choreografia: María Rovira
Kostiumy: Jessica Braun, Celia Ledon
Producenci: Andrea Calderwood, Juan Gordon

Obsada:

Carlos Acosta Carlos Acosta
Santiago Alfonso Pedro Acosta
Keyvin Martínez Carlos Acosta (młody)
Edlison Manuel Olbera Núñez Carlos Acosta (chłopiec)
Laura De La Uz Chery
Yerlín Pérez María
Mario Sergio Elias Mario
Andrea Doimeadiós Berta
Cesar Domínguez Opito
Carlos Enrique Almirante Enrique

DKF – “Dolina Bogów”

01.06.2021 o godz. 19:00 – „Dolina Bogów, to baśń dla dorosłych. Jest polsko-amerykańskim filmem opartym na starym podaniu, micie Indian Navajo. Opowiada też o najbogatszym człowieku na świecie. Interesowało mnie co pieniądze mogą kupić, gdzie jest granica ich możliwości”.
Lech Majewski

Opis filmu:

Największy wizjoner polskiego kina – Lech Majewski („Młyn i Krzyż”, „Angelus”, „Ogród rozkoszy ziemskich”, „Wojaczek”) – powraca z nową produkcją wypełnioną niezwykłymi doznaniami i oszałamiającymi efektami audiowizualnymi.
„Dolina Bogów” to artystyczna uczta wykraczająca poza tradycyjny obraz filmowy. Historia o bogach ukrytych w górach oparta na legendzie plemienia Navajo, hipnotyzuje zdjeciami, które reżyser współtworzył razem z Pawłem Tyborą
(„Onirica”) w stanie Utah w USA oraz muzyką skomponowaną przez laureata Oscara® – Jana A.P. Kaczmarka.
W tytułowej Dolinie Bogów krzyżują sie trzy wątki narracyjne, które prowokują widza do własnych interpretacji. Pierwszy to archaiczna legenda Indian Navajo o bogach zamkniętych w skałach doliny Valley of the Gods pełna bogatej symboliki i archetypów. Drugi to historia najbogatszego człowieka globu, tajemniczego Wesa Taurosa (John Malkovich), który dotknięty osobistą tragedią, ukrywa się przed światem. Trzeci wątek jest historią narratora, Johna Ecasa (Josh Hartnett), pisarza, który zmaga się z traumatycznym rozstaniem z żoną i twórczym kryzysem. W tym czasie firma Taurosa eksploatująca rudę uranu przejmuje Dolinę Bogów, gdzie planuje drążyć tunele w świętej ziemi. Spokój przodków Navajo zostaje zburzony a skały rodzą mściciela.
Widz pozostaje z pytaniami: Jak daleko można posunąć się dla miłości? Jakie tajemnice skrywa mityczna ziemia Navajo?


Twórcy filmu:

REŻYSERIA: Lech Majewski
SCENARIUSZ: Lech Majewski
ZDJĘCIA: Lech Majewski, Paweł Tybora
MUZYKA: Jan A.P. Kaczmarek
SCENOGRAFIA: Christopher R. Demuri, Lech Majewski
KOSTIUMY: Ewa Kochańska, Eva Minge, Carolyn Leone
CHARAKTERYZACJA: Dominika Dylewska
DŹWIĘK: Zbigniew Malecki, Lech Majewski
MONTAŻ: Eliot Ems, Norbert Rudzik
REŻYSER CASTINGU: Mary Vernieu, Venus Kanani
PRODUCENT: Lech Majewski, Filip Jan Rymsza
PRODUKCJA: Angelus Silesius, Royal Road Entertainment
PRODUCENT WYKONAWCZY: Domino Film Małgorzata Domin, Dominika Mandla oraz Olga Kagan, Peter Safran, Natalia Safran
KOPRODUKCJA: Jan Harlan, Lorenzo Ferrari Ardicini, Carla Rosen-Vacher, Alyssa Swanzey, Piotr Galon, Daniel Markowicz, Marek Żydowicz, Robert Banasiak, Jarosław Perduta, Dariusz Wieromiejczyk, Ewa Sadkowska, Filmoteka Narodowa – Instytut Audiowizualny, Silesia Film, Dolnośląskie Centrum Filmowe, Fundacja Tumult/Camerimage, LumiconFX, Lightcraft, Centrum Technologii Audiowizualnych
PRODUCENT LINIOWY: Brooke Redmon
KIEROWNIK PRODUKCJI: Michał Kowalik, Zuzanna Lopes
WSPÓŁFINANSOWANIE: Polski Instytut Sztuki Filmowej
DYSTRYBUCJA: Galapagos Films


Obsada:

JOHN ECAS: Josh Hartnett
WES TAUROS: John Malkovich
KAREN KITSON: Bérénice Marlohe
ULIM: Keir Dullea
DR HERMANN: John Rhys-Davies
LAURA ECAS: Jaime Ray Newman
THIRD EYE: Joseph Runningfox
GREY HORSE; Steven Skyler
BIRD FACE: John A. Lorenz
SWEET GRASS: Owee Rae
TALL BITTER WATER: Saginaw Grant
PREZENTER KABLÓWKI NAVAJO: Tokala Black Elk
INŻYNIER TAUROS: Cris D’Annunzio
PILOT LOTNI: Derek Oldert
AMANDA JOYCE: Ewa Idzikowska
JOHN KAZUBOWSKI: Marek Probosz
DIWA OPEROWA: Ewa Majcherczyk
MANAGERKA AGENCJI PR: Katarzyna Kurylońska
ŻEBRAK: Lech Dybik
GOŚĆ NA PRZYJĘCIU: Monica Rae Hansen


„Miałem szczęście w życiu mogąc pracować z wieloma wielkimi, kreatywnymi reżyserami w Europie i w innych miejscach, i Lech jest jednym z takich ludzi – o bardzo szczególnym spojrzeniu na świat, obdarzonym charakterystyczną wizją i wyobrażnią”.
John Malkovich

„Bez cienia wątpliwosci Lech jest najciekawszym reżyserem filmowym od czasów Stanleya Kubricka”.
Keir Dullea


Lech Majewski:

Lech Majewski – malarz, poeta, prozaik, reżyser. Urodzony w Katowicach, studiował malarstwo na Akademii Sztuk Pięknych. Absolwent Wydziału Reżyserii PWSFTViT w Łodzi. Jego filmy, m. in.: „Rycerz”, „Pokój Saren”, „Wojaczek”, „Angelus”, „Ogród rozkoszy ziemskich”, „Szklane usta”, „Młyn i Krzyż” oraz „Onirica” prezentowane były na festiwalach filmowych m.in. w Cannes, Wenecji, Berlinie, Toronto, Rzymie, Nowym Jorku, Rio de Janeiro, Londynie, Barcelonie, Jeruzalem i Montrealu, zdobywając wiele nagród. Jego wideoarty, fotografie i rzeźby pokazywało wiele muzeów i galerii świata. W 2006 roku nowojorskie Museum of Modern Art uhonorowało jego twórczość organizacją indywidualnej retrospektywy, a rok później instalacja „KrewPoety” stała się częścią 52. Biennale w Wenecji. Kolejny cykl wideoartów p.t. „Bruegel Suite” był wystawiany w Luwrze, Tel Aviv Museum of Art, National Gallery w Londynie, Prado w Madrycie,
w Muzeum Narodowym w Krakowie oraz na 54. weneckim Biennale. Prowadzi również wykłady na wielu uniwersytetach i uczelniach świata; od Canterbury University w Nowej Zelandii, poprzez Harvard i Berkeley w USA, po Uniwersytet w Pizie i Akademię Sztuk Pięknych w Rzymie. Jest członkiem Amerykańskiej Gildii Reżyserów oraz Amerykańskiej Akademii Filmowej. Więcej informacji na stronie: www.lechmajewski.art.pl

Filmografia:

Rycerz (1980); Lot świerkowej gęsi (1986);
Więzień Rio (1988); Ewangelia według Harry’ego (1992); Basquiat
(scenariusz, producent, 1996); Pokój saren (1997); Wojaczek (1999);
Angelus (2001); Ogród rozkoszy ziemskich (2004); Szklane usta (2006); Młyn
i Krzyż (2010); Onirica (2015), Dolina Bogów (2019).
Książki: Powieści: Kasztanaja (1981), Szczury Manhattanu (1993),
Pielgrzymka do grobu Brigitte Bardot Cudownej (1996),
Metafizyka (2002), Hipnotyzer (2003), Manhattan Babilon (2015). Tomiki
poetyckie: Baśnie z tysiąca nocy i jednego miasta (1977),
Poszukiwanie raju (1978), Mieszkanie (1981), Muzeum mojej nędzy (1997),
Święty Sebastian (1998), Smutek to najgorsza pora dnia (2019). Eseje: Asa
Nisi Masa – Magia w 8 i 1/2 Felliniego (1994), Oficjalne Centrum Świata (1998),
Pejzaż intymny – rozmowy autobiograficzne (2017),
Ukryty Język Symboli (2020).


Wywiad z reżyserem:

Jaka jest geneza powstania „Doliny Bogów ”?
Geneza jest wielotorowa. Na pewno zadziałała przestrzeń, jaką jest rzeczywista Dolina Bogów. Spotkałem się z nią dawno temu przy poszukiwaniu pustyni do mojego filmu „Ewangelia według Harry’ego”, w którym w głównej roli debiutował Viggo Mortensen, późniejszy Aragorn. Location scout, z którym podróżowałem po pustyniach Ameryki, zawiózł mnie do tej magicznej doliny pełnej tajemniczych skał. Erozja tak je ociosała, że mają kształty jeźdźców na koniach, całej drużyny Indian. Jest też skała, która wygląda jak orzeł podrywający się do lotu oraz sporo gigantycznych popiersi, w których można dopatrzeć się rysów twarzy indiańskich wodzów. Pamiętam epizod w lokalnym barze, gdzie na półkach stały tylko puszki Coca-coli i Pepsi, ponieważ w krainie Navajo panuje prohibicja. Przy stolikach siedziało kilkunastu Indian. Przez cały czas gdy tam byliśmy, Indianie nie wypowiedzieli ani jednego słowa i nie poruszyli się – zamarli niczym skały w Dolinie Bogów – i ta scena pozostała ze mną. Myślałem o ich nieruchomości, zawieszeniu w czasie. Dlaczego skamienieli? Dlaczego nie spojrzeli na nas? Zaintrygowała mnie ich niedostępność. Gdy zacząłem badać ich kulturę, odkryłem, że żyją w archaicznym świecie, którego my już nie znamy, bo żyjemy w świecie wysoce oderwanym od korzeni, obecnie coraz bardziej wirtualnym. Wracałem tam jeszcze kilka razy. Trafiłem również do Doliny De Chelly, gdzie spotkałem Indiankę, nauczycielkę w szkole dla dziewcząt. Podarowała mi książkę o mitach Navajo – szaloną poezję wyobraźni, przy której surrealiści czy dadaiści francuscy to właściwie niedzielna szkółka.
Gdy dowiedzieli się, że chcę zrobić wśród nich film opierając się na ich mitach i punkcie widzenia stwierdzili, że ich wódz musi mnie zaakceptować. A trzeba wiedzieć, że odrzucił sporo projektów filmowych. Wódz prześwietlił mnie w swoisty sposób – stanął przede mną z zamkniętymi oczami, lekko kołysząc się. Trwało to dobrych kilka minut, po czym wyszedł bez słowa. Byłem przekonany, że odrzucił również i mój film, ale pojawił się jego wojownik i oznajmił, że przeciwnie, że mam właściwe promieniowanie i zrobią dla mnie wyjątek, pozwalając grać Indianom w filmie. Co więcej – pozwolą także kręcić w ich świętych miejscach.

Określa Pan swój film jako baśń dla dorosłych. Jak można to interpretować ?
Baśń jest zawsze przypowieścią, hiperbolą, mądrą podróżą do nieznanych krain. Baśnie dla mnie jako dziecka były magicznym doświadczeniem pełnym przygód i cudów. Wiemy, że w dorosłym życiu coraz mniej pojawia się cudów lub też raczej nie możemy ich dostrzec. Kino ma jednak tą unikalną siłę, że cuda może przywołać do życia ponownie.

W „Dolinie Bogów ” łączy Pan świat Indian Navajo z historią najbogatszego człowieka na świecie , w którego wciela się John Malkovich . W jaki sposób te wątki wpływaj ą na siebie ?
Jak zawsze z najbogatszymi ludźmi, którzy chcą wszystko kupić. W tym przypadku Wes Tauros grany przez Johna Malkovicha chce nabyć świętą ziemię Indian, po to, żeby ją eksploatować. Teraz w Stanach Zjednoczonych, święte tereny nie tylko Indian Navajo, ale też innych szczepów poddawane są próbie wykupienia w celach eksploatacji minerałów. Są to minerałonośne i rudonośne tereny, które mają sporo cennych surowców. Ponieważ człowiek chce wszystko zmonetaryzować i wykorzystać do cna, próbuje wydłubać każde możliwe złoże, które da się sprzedać.

W filmie przyglądamy się także losom pisarza, w tej roli Josh Hartnett. Jakie znaczenie ma jego historia ?
Jest kronikarzem – zapisuje to, co się dzieje. Kiedyś porzucił karierę pisarską dla pracy w agencji reklamowej, i to jemu przypada w udziale stworzenie strategii promującej działania najbogatszego człowieka świata, który chce kupić Dolinę Bogów. Bierze to zlecenie i obiera jako swój temat, ale tylko po to, aby dać świadectwo prawdzie. Jego powieść będzie przemawiać językiem Indian i bronić Doliny Bogów przed zakusami multimiliardera, Wesa Taurosa.

W jaki sposób udało się Panu zaangażować do współpracy hollywoodzkich aktorów m.in. – Johna Malkovicha , Berenice Marlohe czy Josha Hartnetta ?
Trzeba o to zapytać samych aktorów. Generalnie rzecz biorąc interesuje ich to, co robię w sztuce i chcą w tym uczestniczyć. Często sami się zgłaszają. Tak było z Charlottą Rampling, która widziała moją wystawę w Paryżu, tak było też z Michaelem Yorkiem, który obejrzał moją wystawę retrospektywną w Museum of Modern Art w Nowym Jorku. Tak samo było z Joshem Hartnettem – trafił do mnie przez film „Basquiat”, który zainspirował go do podjęcia kariery filmowej.
Z kolei Berenice jest artystką, wirtuozem gry na fortepianie, maluje, ukończyła konserwatorium. Poczuła bratnią duszę, bo do tej pory postrzegana była tylko jako piękna kobieta ozdabiająca ekran. Zdała sobie sprawę – tak mi mówiła – że chce być częścią takiego świata, który jest wyzwaniem filozoficznym, artystycznym i prowokującym wyobraźnię. Zresztą na casting zgłosiło się sporo aktorek znanych m.in. z „Gry o tron”, które walczyły o tę rolę. Z kolei John Malkovich fascynował się „Młynem i Krzyżem”. To jest zawsze kombinacja różnych wektorów.

Czy na planie daje Pan aktorom swobodę i możliwość kreowania postaci czy wręcz przeciwnie – ich gra jest ściśle przez Pana ukierunkowana ?
Na szczęście większość aktorów wybranych w castingu gra tak, że można tylko bić brawo. Zresztą każdy aktor musi być inaczej prowadzony – jedni potrzebują opieki, inni psychoanalityka, jeszcze inni potrzebują kumpla, któremu mogą zwierzyć się z problemów.

Do współpracy przy filmie zaprosił Pan także projektantkę Evę Minge. Jak wspomina Pan tę współpracę ?
Widziałem jedną z jej kolekcji i spodobała mi się jej oryginalność. Ponieważ mieliśmy w filmie bal u najbogatszego człowieka na świecie, pomyślałem, że warto by Evę Minge zaprosić do współpracy. Pomogła w tym Ewa Kochańska, która była odpowiedzialna za kostiumy. Eva z radością przyjęła propozycję i bardzo hojnie nas obdarowała swoimi kreacjami. Mało tego, znalazła firmy Kazar i Pako Lorente, które pomogły ubrać resztę gości luksusowego balu na dworze
multimiliardera granego przez Johna Malkovicha.

W jaki sposób „Dolina Bogów ” wpisuje się w Pańską twórczość filmową?
Nie wiem, bo to nie jest moja rola. Dzieci się rodzą, jakie się rodzą, kocha się je wszystkie, a moje filmy są moimi dziećmi.


Kadry z filmu:

DKF – “Nadzieja”

9.03.2021 – “Nadzieja”
Reżyseria: Maria Sødahl
Scenariusz: Maria Sødahl
Obsada: Andrea Bræin Hovig, Stellan Skarsgård
Zdjęcia: Manuel Alberto Claro
Producenci: Norwegia
Gatunek: Dramat psychologiczny
Rok produkcji: 2019
Czas trwania: 126 minut
Tytuł oryginalny: Håp

Opis filmu:

Oparty na prawdziwej historii film z wybitnymi kreacjami aktorskimi Andrei Braein Hovig i Stellana Skarsgarda, doskonale znanego polskiej publiczności (“Czarnobyl”, “Człowiek, który zabił Don Kichota”, “Dogville” czy “Buntownik z wyboru”) jest subtelną i wzruszającą opowieścią o chorobie, życiowych priorytetach i potrzebie bliskości. Obraz otrzymał na tegorocznym MFF w Berlinie nagrodę Europa Cinemas Label dla najlepszego filmu europejskiego.

W KINACH OD 25 WRZEŚNIA 2020

Co może się stać z miłością, gdy pewnego dnia pełna energii i wewnętrznej siły kobieta dowiaduje się, że ma przed sobą zaledwie trzy miesiące życia? Taka sytuacja zastaje Anję i jej partnera Tomasa tuż przed Bożym Narodzeniem. Doświadczoną parę, która przez lata bardziej niż na wzajemnym uczuciu skoncentrowana była na prowadzonych równolegle karierach artystycznych oraz dorastających dzieciach. Ich relacja przetrwała głównie ze względu na rodzinę.

Kiedy w Wigilię Bożego Narodzenia kobieta dowiaduje się, że ma nawrót choroby i nieoperacyjnego raka mózgu, życie bohaterów rozpada się na kawałki i ulega przewartościowaniu. Troska miesza się ze skrywanymi od lat pretensjami, a trudnemu do okiełznania lękowi towarzyszy frustracja. Kolejne tygodnie pokażą, czy Anja i Tomas odnajdą w sobie uczucie, które kiedyś ich połączyło, oraz czy będą w stanie przejść przez ten rodzinny dramat razem.


Film duńskiej reżyserki oparty jest na jej własnych przeżyciach. Koncentrując się na parze głównych bohaterów, Sødahl tworzy subtelną i wyważoną opowieść o życiowych priorytetach, odpowiedzialności za drugą osobę oraz bliskości. To uniwersalne studium dojrzałego związku jest tak poruszające w dużej mierze za sprawą znakomitych kreacji Andrei Bræin Hovig i jednego z najbardziej rozpoznawalnych szwedzkich aktorów Stellana Skarsgårda.


Prasa o filmie:

Ten film stanie się „wizytówką” Andrei Bræin Hovig, która stworzyła fantastyczną, a zarazem szokującą kreację kobiety cierpiącej na nieuleczalną chorobę.
Barry Hertz, Globe and Mail

Reżyserka Marie Sødahl jest prawdziwą artystką spokojnej, zdyscyplinowanej obserwacji.
Stephen Whitty, Screen International

Niełatwo nakręcić film podejmujący problem śmiertelnej choroby, który jest tak bogaty i dający satysfakcję.
Tadeusz Sobolewski, Gazeta Wyborcza

W świecie, w którym w sztuce ceniłoby się prawdę i przejrzystość, ten film mógłby być kandydatem do Oscara.
Michael Sicinski, Cinema Scope


Nagrody i festiwale:

2020 – Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie, nagroda Europa Cinemas Label dla najlepszego filmu europejskiego
2020 – Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Trondheim – nagroda dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej (Andrea Bræin Hovig) oraz dla najlepszej aktorki drugoplanowej (Gjertrud L. Jynge), nagroda za najlepsze kostiumy, nominacje: najlepsza reżyseria, najlepszy aktor pierwszoplanowy, najlepszy scenariusz, najlepsze zdjęcia
2019 – Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Toronto


Biogram reżyserki:

Maria Sødahl– ukończyła Duńską Szkołę Filmową w 1993 roku, ale już cztery lata wcześniej nakręciła pierwszy krótki metraż „Life Is Hard and Then You Die”. Podczas studiów pracowała AURORA FILMS Sp. z o.o., ul. Radziwie 7 lok. U08, 01-164 Warszawa, tel.: + 48 22 353 96 02 www.aurorafilms.pl jako reżyserka castingu, współpracując m.in. z Hansem Peterem Mollandem (prywatnie jej mężem). W 1995 roku wzięła udział w międzynarodowym projekcie filmowym, którego efektem był film „Love&Hate– European Stories”. W jego ramach Sødahl nakręciła dwudziestominutową etiudę „Sara”, za którą otrzymała Nagrodę Specjalną Jury na festiwalu w Clermond-Ferrand. W 2000 roku wzięła udział w kolejnym zbiorowym przedsięwzięciu „De 7 dødssyndene”, obrazującym siedem grzechów głównych. Jej zadaniem było zinterpretowanie „gniewu”. Pełnometrażowy debiut to rok 2010 i film „Limbo”, uhonorowany pięcioma nagrodami Amanda na Norweskim Festiwalu Filmowym w Haugesund. Sødahl uznana została też za najlepszą reżyserkę na festiwalu w Montrealu w 2010 roku.
Filmografia:
2019 Nadzieja/Håp
2010 Limbo
2000 De 7 dødssyndene
2000 Vrede (kr.m.)
1995 Love&Hate – European Stories 1: Sara
1993 Bulldozer (kr.m.)
1989 Life Is Hard and Then You Die (kr.m.)

Plakat Filmu Van Gogh.

DKF – “Van Gogh. U bram wieczności.”

23.02.2021 – “Van Gogh. U bram wieczności”. reż. Julian Schnabel, USA, 2018, 110 min

Najnowszy film Juliana Schnabla to zmysłowa opowieść o najbardziej owocnym i zarazem najbardziej dramatycznym okresie życia Vincenta Van Gogha (Willem Dafoe). Malarz szuka nowego miejsca do życia. Za namową przyjaciela wyjeżdża z Paryża do Arles w Prowansji. Tam, zafascynowany feerią barw i grą światła, niedoceniany artysta tworzy swoje najsłynniejsze obrazy. Tam też, błąkając się po malowniczych polach, niosąc sztalugę, pędzle i farby, stopniowo popada w obłęd, a przy tym zyskuje pewność, że sensem jego życia jest sztuka. Film odkrywa tajemnicę jego zagadkowej śmierci i przedstawia jako człowieka z krwi i kości, pełnego sprzeczności, wspieranego przez ukochanego brata i przyjaciela Paula Gauguina, z którym pod koniec życia popadł w śmiertelny konflikt. Opowiada o człowieku, który godzi się z własnym przeznaczeniem i wbrew wszelkim przeszkodom do końca idzie swoją ścieżką. W doborowej obsadzie znaleźli się Mads Mikkelsen, Emmanuelle Seigner, Oscar Isaac i Rupert Friend. Willem Dafoe w głównej roli stworzył najwybitniejszą kreację w swojej karierze. Nie tyle zagrał Van Gogha, co się nim stał, za co zasłużenie otrzymał nagrodę dla najlepszego aktora na festiwalu w Wenecji i nominację do Oscara.

Media o filmie

8/10 – recenzja Piotra Czerkawskiego na Filmwebie

„Moim zadaniem było zapomnieć o van Goghu jako o historycznej postaci, ale używając wszystkiego, co o nim wiemy i co stworzył, wyobrazić sobie, kim był. To film, który pomoże ci wyobrazić sobie jakim człowiekiem mógł być” – wyznał Willem Dafoe w wywiadzie z Eweliną Kołodziej w Noizz.pl 

„Reżyser filmu Julian Schnabel sam jest malarzem. Doskonale rozumie rozterki van Gogha. Zresztą kocha tego twórcę. Móc zagrać w filmie, którego reżyser w pełni utożsamia się w z bohaterem, to wspaniała sposobność i wielka radość” – Willem Dafoe powiedział Annie Serdiukow w wywiadzie dla „Wprost

„Wydaje się, że o van Goghu wiemy już wszystko. Ja chciałem zrobić film, który odchodzi od życiorysu, a skupia się na tym, jak Vincent patrzył na świat. To miał być film o istocie jego twórczości, bo malarstwo to był jego sposób komunikowania się ze światem” – opowiedział o pomyśle na film reżyser Julian Schnabel w rozmowie z Aleksandrem Hudzikiem w polskim wydaniu „Newsweeka”

„Znamy się  z Julianem Schnablem od 30 lat i jest moim przyjacielem. Znam go prywatnie i zawodowo, odwiedzałem go w studiu. Wiele rzeczy nas łączy. Praca z nim była prawdziwą przyjemnością i to on nauczył mnie malowania na potrzeby tego filmu, co było kluczowe dla mojej postaci. W końcu to film o malowaniu” – powiedział Willem Dafoe w wywiadzie dla tvn24, który przeprowadził Tomasz-Marcin Wrona

„Skrajne stany artysty są idealnie zagrane przez Willema Dafoe, który za swój występ powinien otrzymać wszystkie nagrody świata” – przyznaje Jakub Izdebski w recenzji dla portalu Interia 

„Wzruszający, inspirujący i do granic piękny obraz. Wizualna uczta estety ze sporą dawką dobrych dialogów”. – zachwyca się filmem Joanna Mroczkowska w magazynie Cosmopolitan

„Delikatny – to słowo najlepiej opisuje najnowsze dzieło Schnabela. Widz towarzyszy malarzowi w momentach smutku i szczęścia, pasji i rozpaczy” – komentuje film Konrad Bielejewski w tekście dla portalu Filmawka.pl 

„Vincentowi nie sposób nie współczuć – pod warstwą cierpienia, zagubienia i postępującej utraty kontroli nad swoimi zachowaniami, kryje się bardzo wrażliwy i wyczulony na piękno człowiek” – pisze Mikołaj Lewalski dla Film.org

Back To Top
X
Skip to content